Οι γυναίκες που
σπάνε την ένταση

Ας μιλήσουμε λίγο για τις γυναίκες αυτής της παράστασης, γιατί αξίζουν ένα μεγάλο χειροκρότημα. Ενώ ο πατέρας και ο γιος παλεύουν σα δύο πετεινοί σε κοτέτσι, αυτές τρεις μπαίνουν στη σκηνή και — πώς να το πω — φέρνουν αέρα. Σαν να ανοίγει κάποιος παράθυρο σε δωμάτιο που μύριζε κλεισούρα.

Η Μαρία Κανελλοπούλου έχει αυτή τη μοναδική ικανότητα να σε κοιτάξει με ένα βλέμμα που λέει «σε ξέρω, σε αγαπάω, αλλά θα σου πω και τα τέσσερα». Και εσύ γελάς, γιατί αυτό ακριβώς κάνει η μαμά σου — ή η γιαγιά σου — ή εκείνη η θεία που δεν μασάει τα λόγια της.

Η Νικολέττα Καρρά φέρνει μια ενέργεια που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Κάθε φορά που η ένταση ανάμεσα στους δυο άντρες πάει να εκτοξευτεί, εκείνη ρίχνει μια ατάκα ή ένα βλέμμα που σπάει τα πάντα. Σαρκαστική αλλά ζεστή, αστεία αλλά αληθινή. Είναι σαν εκείνη τη φίλη που σε παίρνει τηλέφωνο μετά από έναν τσακωμό και σου λέει «και τώρα, αγάπη μου, πάμε για καφέ και θα μου τα πεις από την αρχή».

Και η Κατερίνα Κυριαζή — η αθόρυβη δύναμη. Δεν κάνει φασαρία, δεν φωνάζει, αλλά κάθε φορά που μιλάει λες «α, αυτό ήθελα να πω κι εγώ αλλά δεν μπορούσα». Μετατρέπει τις αμήχανες σιωπές σε στιγμές ζεστασιάς. Και αυτό είναι ταλέντο, φίλε μου.

Αυτό που κάνουν οι τρεις τους μαζί είναι κάτι πολύ απλό αλλά πολύ σπάνιο: σε κάνουν να νιώσεις ότι όσο χαοτική κι αν γίνει η ζωή, πάντα θα υπάρχει κάποια/ος να σε πιάσει πριν πέσεις. Και αν δεν σε πιάσει, τουλάχιστον θα σε κάνει να γελάσεις πριν φτάσεις στο πάτωμα. 😄

«Η πραγματική δύναμη δεν φωνάζει. Χαμογελάει — και αλλάζει τα πάντα γύρω της.»